Is een burn-out nog steeds taboe onder ondernemers?
Iemand loopt naast me. Vertelt over zijn business. Over de groei, de nieuwe mensen, de klanten die binnenkomen. En halverwege stel ik die ene vraag.
Vind jij het nog leuk?
Stil.
Dat is het moment. De vraag niet eens. De stilte erna.
Die stilte betekent niks dramatisch. Geen tranen, geen grote onthulling. Gewoon: even zoeken. Iemand die merkt dat hij die vraag al maanden niet meer aan zichzelf gesteld heeft.
Burn-out is als woord geen taboe meer. We kennen het. We lezen erover. We sturen artikelen door aan vrienden waarvan we denken: hier, voor jou. Maar jezelf erin herkennen, op het moment dat het er nog iets aan te doen is, dat is een ander verhaal.
1 op de 5 ondernemers neemt helemaal geen vakantie. Nooit
Let that sink in. 1 op de 5 werkt dus 365 dagen per jaar.Waarom? Ze weten niet hoe ze moeten loslaten. Het werk is niet af. Financieel is het lastig. En zo kan ik er nog wel een paar benoemen.
Ik maak me er zelf ook schuldig aan. Nog even een carrousel afmaken terwijl iedereen naar bed gaat. Want het is ook gewoon leuk. Dat is ook een valkuil. Het werk is nooit af. Echt niet.
Je kunt wachten tot het kwartaal rustiger wordt. Of tot na de zomer. Of tot na de feestdagen. Dat kwartaal komt niet. Dat weet je zelf ook.
Van 7,5% naar bijna 12%
Burn-outklachten onder ondernemers stijgen al tien jaar. Van 7,5% in 2015 naar bijna 12% nu. Elk jaar een stukje hoger. De cijfers liegen niet.
Nederland telt zo'n 1,8 miljoen zelfstandigen. 12% daarvan is ruim 200.000 mensen. En dat zijn alleen de mensen die het zelf hebben aangegeven. De echte aantallen liggen hoger.
En het verbaast me eigenlijk ook niet.
Wat me opvalt in die cijfers: het zijn juist de groeiers. De ondernemers die personeel aannemen, die iets opbouwen, bij wie het van buiten goed gaat. Hoe meer je bouwt, hoe meer er van je afhangt. En hoe minder er iemand is die ziet hoe het met jóu gaat.
Je bedrijf groeit, dus iedereen gaat ervan uit dat jij het goed doet. De agenda staat vol, de omzet klopt, er zijn nieuwe mensen in dienst.
En niemand vraagt: hé, gaat het eigenlijk nog?
Jij bent de laatste die het toegeeft
Werknemers hebben een leidinggevende die het signaleert. Die het ziet als iemand er anders uitziet, minder energie heeft, vaker uithaalt. Die doorvraagt.
Jij bent zelf de leidinggevende. Jij bent de laatste die het toegeeft.
Je omgeving viert je succes, want dat is wat ze zien. Jij voelt wat het kost, maar dat past niet bij het plaatje dat iedereen voor ogen heeft. En jij hebt ook niemand die het terugkoppelt.
Hard werken wordt beloond. Alles in je omgeving bevestigt: ga door. Meer. Sneller. En als je even stilstaat, voelt dat als achterblijven.
Tot je lichaam zegt: nee.
Slechter slapen. Minder geduld. Alles voelt zwaarder. En dan plan je nog een vergadering.
Dus, is burn-out bij ondernemers nog steeds taboe?
Als woord: nee. Het bestaat. We benoemen het.
Maar in de periode daarvoor, als het bedrijf groeit en iedereen applaudisseert, als niemand vraagt hoe het echt gaat en je het jezelf ook niet vraagt: dan wel. En precies dat ziet niemand.
Dat is de vraag die ik stel op de walks. Niet om therapeutisch te zijn, gewoon om te checken.
Vind jij het nog leuk?
De Wake Up Walks zijn elke maand in de Biesbosch. Twee uur buiten, zonder telefoon, zonder agenda. Soms heb je gewoon iemand nodig die naast je loopt en die vraag stelt 🌿