Vaak heb je dat ook.
Alleen niet iets van gewicht.
Wat je moe maakte, was jezelf de hele dag bij elkaar houden.
Je bleef rustig terwijl je geïrriteerd was.
Je deed gewoon terwijl je vanbinnen zat te malen.
Je bleef vriendelijk terwijl je hoofd al overvol was.
Je zei tegen iedereen dat het goed ging, want de echte versie uitleggen kostte meer dan je op dat moment had.
Van buiten zag niemand dat het moeite kostte.
Dat wil niet zeggen dat het makkelijk was.
Rustig blijven kost net zo goed energie
We denken bij emotie meestal aan de momenten dat iemand het niet meer redt.
Huilen.
Uitvallen.
Weglopen.
Maar jezelf inhouden kost minstens zoveel.
Stel, je krijgt midden op de dag een bericht dat je raakt.
Boosheid, teleurstelling, misschien schrik.
Maar je kunt niet alles laten vallen om het op te lossen.
Dus je legt je telefoon weg, gaat terug naar waar je mee bezig was, en gaat door.
Dat is meestal het verstandige.
Alleen verdween dat gevoel niet omdat jij je netjes gedroeg.
Je hebt het weggestopt.
En weggestopt hoort tijdelijk te zijn.
Wordt het je vaste manier van omgaan met alles, dan stapelt het zich ongemerkt op.
Je wordt heel goed in onaangedaan lijken, terwijl je steeds leger raakt.
De hele dag aardig zijn is zwaarder dan het lijkt
Een gewone dag zit vol kleine aanpassingen.
Je luistert.
Je kiest je toon.
Je zegt niet het eerste wat je denkt.
Je voelt de stemming van een ander aan.
Je blijft beleefd tegen iemand die je op de zenuwen werkt.
Je maakt praatjes terwijl je hoofd ergens anders is.
Het meeste gaat vanzelf.
Daarom tellen we het niet als werk.
Maar op een dag dat je toch al weinig ruimte hebt, hakt het erin.
Daarom kun je je collega's, je klanten of je vrienden oprecht leuk vinden en tóch op een punt komen waarop je niemand meer iets wil horen vragen.
Er is dan niks mis met je relaties.
Je sociale accu is gewoon leeg.
Sommigen leren zich groot houden voordat ze leren bijkomen
Er bestaat een soort competentie die uitputting verbergt.
Je weet hoe je opstaat en doorgaat.
Je weet hoe je "gaat prima" zegt en glimlacht.
Die vaardigheid heeft je door zware periodes geholpen.
Misschien helpt hij je nu nog.
Alleen zit hier de valkuil.
Ben je goed in doorgaan, dan ga je dat doorgaan gebruiken als bewijs dat niks je raakte.
Je haalde je dag toch.
Je huilde niet, dus zo erg was het niet.
Je bleef productief, dus je was vast niet overvraagd.
Maar hoe goed je het doet, zegt niks over wat het kost.
Je kunt tegelijk keihard functioneren en helemaal op zijn.
Je lijf merkt het vaak eerder dan je hoofd
Soms is de inspanning eerst lichamelijk voelbaar.
Een gespannen kaak.
Schouders die maar niet zakken.
Hoofdpijn.
Een onrustige maag.
Je zit, maar komt niet tot rust.
Je bent moe en tegelijk klaarwakker.
Dat betekent niet meteen dat er iets groots onder zit, klachten kunnen van alles komen.
Maar het loont om te merken of je lijf na drukke dagen in de waakstand blijft hangen.
Je hoofd denkt dat het klaar is.
Je lijf heeft soms meer tijd nodig, en een duidelijker moment van overgang.
Moe van jezelf de hele dag in de gaten houden
Er is nog een laag die je makkelijk mist.
Een groot deel van de dag ben je met jezelf bezig.
Zei ik dat goed?
Zie ik er moe uit?
Ben ik te stil?
Wat denken ze nu van me?
Die zelfcontrole loopt stilletjes mee, dwars door de gewoonste gesprekken heen.
Je praat niet alleen mee.
Je beoordeelt ondertussen ook je eigen optreden.
Dat put uit.
Er komt veel terug zodra je stopt met sturen hoe elk moment overkomt.
Je mag praten zonder achteraf elke zin terug te spoelen.
Je mag sommige dagen stiller zijn.
Je hoeft niet ieders beeld van jou te managen.
Gun jezelf een plek waar je niks hoeft te bewijzen
De meeste mensen hebben overal een rol.
Op werk moet je competent zijn.
Bij familie behulpzaam.
Online lijkt het alsof alles moet lopen.
Als elke plek een versie van jou vraagt, wordt herstellen lastig.
Je hebt minstens één plek nodig waar niks bewezen hoeft te worden.
Thuis misschien.
Een wandeling.
Je auto.
Een kamer met de deur dicht.
Buiten.
Iemand bij wie stilte niet ongemakkelijk is.
Waar het is, maakt niet uit.
Het gaat om het gevoel dat je jezelf daar niet zo strak hoeft te houden.
Dat is geen luiheid.
Dat is bijkomen van de hele dag "aan" staan.
Stop met bewijzen dat de dag zwaar genoeg was
Een van de rare dingen die we doen: bewijs eisen voordat we onszelf rust gunnen.
Was het echt zo druk?
Anderen hebben het zwaarder.
Misschien stel ik me aan.
Zo wordt rust iets dat je eerst moet verdienen met lijden.
Je zenuwstelsel is geen rechtbank.
Je hoeft niks aan te tonen.
Voel je je leeg, dan is dat de informatie.
Meer heb je niet nodig.
Misschien heb je gewoon een makkelijkere avond nodig.
Minder praten.
Minder scherm.
Eten.
Een douche.
Slaap.
Daar hoeft de dag niet verschrikkelijk voor geweest te zijn.
Stilte kan ongemakkelijk zijn als je veel hebt ingehouden
Er is een reden dat je naar je telefoon grijpt zodra je eindelijk alleen bent.
In de stilte komt naar boven wat je de hele dag wegduwde.
Het gesprek dat tegenviel.
De zorg die weer luider wordt.
Ineens verdriet, zonder dat je precies weet waarvandaan.
Dus vul je het op.
Filmpjes.
Berichten.
Nieuws.
Even lucht, want je aandacht gaat ergens anders heen.
Maar als je élk stil moment opvult, kan wat je uitstelde nergens landen.
Je hoeft niet een uur je gevoelens te ontleden.
Drie minuten is genoeg.
Vraag jezelf af wat je die dag stilletjes hebt meegedragen.
Misschien is het antwoord niks.
Misschien schiet er meteen iets te binnen.
Benoem het.
Dat helpt meer dan doen alsof het er niet toe doet.
Emotionele moeheid vraagt om andere rust
Ben je fysiek op, dan is slaap logisch.
Emotioneel op zijn vraagt soms iets anders.
Misschien wil je alleen zijn, omdat je de hele dag op mensen reageerde.
Misschien wil je juist praten, omdat je de hele dag iets verborg.
Misschien wil je bewegen, omdat de spanning al uren in je lijf zit.
De betere vraag is niet alleen "hoe rust ik"?
Maar "waar wil ik van bijkomen"?
Op de juiste soort moeheid past de juiste soort rust.
Je hoeft niet alles meteen te verwerken
Er is ook een ander uiterste.
Niet elk lastig gesprek verdient een dagboekpagina.
Niet elke emotie hoeft uitgeplozen.
Soms heb je eten en slaap nodig, meer niet.
Het punt is niet om overal bovenop te zitten.
Het is om te stoppen met duidelijke signalen negeren, alleen omdat je het goed hebt opgevangen.
Je mag iets erkennen zonder het te bestuderen.
"Dat was frustrerend".
"Ik was zenuwachtiger dan ik liet zien".
"Ik heb vanavond even ruimte nodig".
Soms is dat genoeg.
Laat het optreden ergens ophouden
Een fijne avondgewoonte is een moment waarop je bewust stopt met beschikbaar zijn.
Tas weg.
Andere kleren aan.
Telefoon ergens anders.
Een douche.
Een blokje om.
De handeling zelf mag klein zijn.
Het gaat om wat je jezelf ermee zegt.
Je hoeft niet meer te reageren.
Niemand heeft de komende minuten een gepolijste versie van jou nodig.
Je mag stiller worden.
Tot slot
Sommige dagen slopen je omdat er te veel gebeurde.
Andere dagen slopen je omdat je stabiel moest blijven terwijl het gebeurde.
Je hield het gesprek beschaafd.
Je zei niet wat je frustratie je in wilde laten zeggen.
Je werkte door met iets zwaars achter in je hoofd.
Je hield de boel draaiende.
Misschien zag niemand hoeveel dat kostte.
Misschien zag je het zelf niet eens.
Dat betekent niet dat je elke avond hoeft in te storten.
Het betekent dat je moeite niet alleen hoeft af te meten aan wat zichtbaar gebeurde.
Jezelf staande houden is ook inspanning.
En rust begint soms pas op de plek waar je niet meer alles zo stevig hoeft vast te houden.
Wees een beetje zachter voor jezelf vanavond.
Sara